20 Years Super Songs Vol.4

                                                      20 Years Beautiful Songs Part Four 

                                                                            Start Here: 

                                                                                  

Read More

Net Cafe 1996- 1997 - Το πρώτο internet cafe στη πόλη. Στο κρηπίδωμα Χαλκίδας

                                                                               
                                                  Με αφορμή τα 30 Χρόνια (1995 - 2025)
               Επέτειος για το αριστούργημα iss pro που γεννήθηκε τέτοιες μέρες πριν από τριάντα χρόνια                                                          κάτω από τις φτερούγες της Konami 
                                                                                 

                                                                           To Net Cafe.

 Το παλιό <Άτριον> για όσσους θυμούνται. Δίπλα στο πάλαι ποτέ καφέ <Αφροδίτη.>

Το πρώτο ίντερνετ καφέ στη πόλη.Σε μια περιοχή όπου διαχρονικά επικρατεί μια βουβή ένταση και ένας διάχυτος ερωτισμός στον αέρα.
Σημείο συνάντησης της νεολαίας ,αλλά και όσων ένιωθαν νέοι.
Οι μουσικές της εποχής (και όχι μόνο)
Ο Μουσικός Ραδιοφωνικός Σταθμός Pop fm στους 89,1 με το ευφυέστατο ραδιοφωνικό διαφημιστικό spot ,του <Net Cafe>, με τη μουσική του game <oddworld > και τη φωνή του 
 <Abe's Oddysee>  να διαδέχεται η φωνή του ραδιοφωνικού παραγωγού Γιάννη Βασιλείου με μόνο τέσσερις απλές (αλλά καθηλωτικές στην εκφώνηση) λέξεις :


< NET CAFE, ΣΤΟ ΚΡΗΠΙΔΩΜΑ> !

Τα μεγάλα ποδοσφαιρικά ντέρμπι του Ελληνικού πρωταθλήματος στην τηλεοπτική οθόνη.
Τα επιτραπέζια παιχνίδια.

Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και το διαδίκτυο με τις πρώτες δειλές, διερευνητικές (μαγικές) προσβάσεις στον παγκόσμιο ιστό από δημόσιο χώρο.
Το <Νετ καφέ> αρχικά είχε μεταφέρει ένα μεγάλο κομμάτι του κοινού από τις  <Μπίλιες> ,τη σύγχρονη αίθουσα μπιλιάρδου που λειτουργούσε στην οδό Περικλέους Σταύρου.
Όμως μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα έγινε το αγαπημένο στέκι για όλες τις ώρες (κάτι σαν σπίτι!) της νεολαίας εκείνης της εποχής που κατέκλυζε ακόμα και τους εξωτερικούς χώρους του (με τραπεζάκια έξω ,επί της οδού Τζιαρντίνι στο κρηπίδωμα Χαλκίδας, μέσα στο χειμώνα,με εξωτερικές σόμπες!) και ειδικά κατά τους μήνες των Χριστουγέννων που επέστρεφαν στα <πάτρια εδάφη> για τις γιορτές και οι νέοι που σπούδαζαν εκτός πόλης. 

Οι πρώτες κονσόλες Play Station 1 εντός καταστήματος αναψυχής για τους θαμώνες του με ασύλληπτα games ήταν γεγονός!
Η πρώτη  επαφή (και παντοτινή) με το ISS PRO 

Με αφορμή τα 30 Χρόνια (1995 - 2025) - Επέτειος για το αριστούργημα της Konami που προήρθε από τα σπάργανα της Sega και βγήκε αρχικά στα τέλη του έτους 1995  ως <Goal Storm> για τη σειρά Winning Eleven  πολύ μακριά από εμάς. Για να καταλήξει να φθάσει στη δική μας ήπειρο και τελικά να γνωστοποιηθεί σε εμάς, δια χειρός  Απόστολου Σφύρλα (του φίλου που είχε αναλάβει το μπουφέ) το 1997,  μαζί με την έλευση του play station one, στο Net Cafe στη Χαλκίδα ,σαν ένα μαγικό αστέρι των Χριστουγέννων που πέφτει από τον ουρανό, ως International Superstar Soccer Pro!

Ας ακούσουμε ένα τραγούδι από εκείνες τις εποχές.

OASIS - Wonderwall

Η ψηφιακή εποχή έχει ήδη ξεκινήσει αλλά εμείς που είχαμε μεγαλώσει κυρίως με τα τεχνολογικά επιτεύγματα της αναλογικής εποχής αντιμετωπίζαμε σαν ένα μικρό θαύμα (και ήταν!) τον ήχο, τη μουσική που γραφόταν πλέον σε ψηφιακή μορφή σε cd δίσκους. Τα cd's  τότε ,αν και πανάκριβα, πουλάνε σαν τρελά. Έχουν φέρει εξοικονόμηση χώρου, πιο εύκολη μεταφορά και αποθήκευση και σε αρκετές περιπτώσεις και πιο καθαρό <καινούργιο> ήχο από τα πικ απ, τα βινύλια και τις κασέτες.
Είναι η εποχή τους.
Ας ακούσουμε άλλο ένα τραγούδι από εκείνες τις εποχές.

VERVE - BITTER SWEET SYMPHONY



Αν και λίγα χρόνια μετά θα τα καταπιεί η άνευ όρων <cd πειρατεία>  και τα δισκάδικα θα αρχίσουν να κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Ο <Νάπστερ> είχε ήδη αλλάξει όλα όσα γνωρίζαμε γύρω από τη μουσική βιομηχανία. Ήταν ο προθάλαμος της <παγκόσμιας πλατφόρμας> που θα άλλαζε για πάντα και τον τρόπο που θα αναζητούσαμε και θα ακούγαμε τη μουσική.Και όχι μόνο.Το ίδιο έγινε και  με τον κινηματογράφο.Τις ταινίες ,τις βιντεοκασέτες και τα video-club που (αναπόφευκτα) πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, εξαφανίστηκαν.

Ας ακούσουμε άλλο ένα θέμα από εκείνες τις εποχές.


 
THE X-FILES THEME



Όλοι εμείς που γεννηθήκαμε τις δεκαετίες του '50, '60,'70
μεγαλώσαμε τις δεκαετίες του '60, '70,'80
Σπουδάσαμε ή δε σπουδάσαμε,
φλερτάραμε και βγήκαμε ραντεβού τις δεκαετίες του '70, '80, '90
Παντρευτήκαμε ή δεν παντρευτήκαμε και ανακαλύψαμε τον κόσμο (που είμασταν ικανοί να ανακαλύψουμε) τις δεκαετίες του ΄70,'80,΄90
Ζήσαμε έντονα με περιπέτειες κυρίως τις δεκαετίες του ΄80,'90
και αν όλα πήγαν καλά σταθεροποιθήκαμε (υποτίθεται) τη δεκαετία του 2000
Όπως γίναμε σοφότεροι (υποτίθεται) τη δεκαετία του 2010.
Και είμαστε ακόμα εδώ και συνεχίζουμε δυνατά μετά το 2020.
Και όλο αυτό μοιάζει λες και έχουμε ζήσει μέσα σε επτά διαφορετικές δεκαετίες!
Στην πραγματικότητα έχουμε ζήσει μέσα σε δύο διαφορετικούς αιώνες!
Έχουμε <πατήσει> μέσα σε δύο διαφορετικές χιλιετίες!
Από τα σταθερά αναλογικά τηλέφωνα στο σπίτι και με το κέρμα στο περίπτερο
σε απευθείας ζωντανές τηλεφωνικές βιντεοκλήσεις σε όλα τα σημεία του κόσμου.
Από τα δισκοπωλεία , τις βιντεοκασέτες και τα σινεμά στο You Tube.
Από τα χειρόγραφα γράμματα στα emails.
Από τα τρανζίστορ ραδιόφωνα και την ασπρόμαυρη τηλεόραση στα ψηφιακά web radio και το Netflix.
Γνωρίσαμε τους πρώτους Η. Υ. ως τεράστιες ντουλάπες,με φωτάκια που αναβόσβηναν, στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας (της εποχής μας) ,γνωρίσαμε το dos λειτούργικό σύστημα , περάσαμε στα (συγκλονιστικά εύχρηστα) windows και έχουμε φθάσει τώρα να έχουμε megabytes στα smartphone μας και (όσοι ξέρουν) να διαχειρίζονται ακόμη και ολόκληρες επιχειρήσεις στην παλάμη του ενός χεριού τους!
Τη γλιτώσαμε από τόσες ασθένειες, από μηνιγγίτιδες και φυματίωση μέχρι τη γρίπη των χοίρων και πιο πρόσφατα από την... <πανδημία> του κόβιντ 19.

Αυτές οι γενιές έχουν ζήσει σχεδόν τα πάντα!
Και παρόλο που ο μισός πληθυσμός (στην γεωγραφική )περιοχή μας παραμένει (και) ψηφιακά <αναλφάβητος> είμαστε το <είδος ανθρώπου> που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στην αναλογική εποχή αλλά ενηλικιώθηκε, προχώρησε και συνεχίζει να προχωρά στη ψηφιακή εποχή.
Και αυτό αν μη τι άλλο χρήζει από μόνο του ειδικής έρευνας και αναφοράς.
Ακριβώς επειδή αυτές οι γενιές προσαρμόστηκαν ,όσο καμία άλλη γενιά στη μέχρι τώρα ιστορία του κόσμου, στις αδιανόητες ΑΛΛΑΓΕΣ που συντελέστηκαν (και εξακολουθούν να συντελούνται)
στην εποχή τους!΄

Έχουμε μέτρο σύγκρισης του παραγματικού με το άυλο.

Γι' αυτό η γενιά μας είναι άξια συγχαρητηρίων και παραμένει ΜΟΝΑΔΙΚΉ!Τα video games έφυγαν από τις arcade ντουλάπες με το κέρμα και προσάρμοσαν την ίδια τους την εξέλιξη με την επαναστατική (τότε) κονσόλα ps1 που είχε πια αναλάβει την αναπαραγωγή τους.

Ας ακούσουμε άλλο ένα τραγούδι από εκείνες τις εποχές.

CARDIGANS - MY FAVOURITE GAME

Και αυτό για τον κόσμο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών ήταν επίσης μαγικό! Όπως κάθε εξέλιξη που πραγματοποιείται και εφαρμόζεται με φειδώ, όρια και ηθική.
Τα επιτεύγματα της τεχνολογίας από μόνα τους δεν είναι ούτε καλά ούτε άσχημα. Η χρήση τους,κάθε φορά από τον άνθρωπο, είναι αυτή που τα καθορίζει και τα χαρακτηρίζει. 

Σήμερα έχει καταργηθεί ήδη ως <υλικό προιόν>  η σειρά <PRO EVOLUTION SOCCER> και έχει αντικατασταθεί με άλλη εξελιγμένη μορφή και ονομασία ως άυλο προιόν σε ψηφιακές πλατφόρμες παιχνιδιών στο διαδίκτυο.
Στη εποχή του ψηφιακού μετασχηματισμού που διανύουμε καθώς όλα τείνουν να πάρουν μια άυλη ψηφιακή μορφή (ακόμη και το πραγματικό χρήμα! έχει αρχίσει και αντικαθίσταται) αυτά τα κομμάτια της σειράς με τα παρελκόμενά τους αποτελούν ιστορικά κειμήλια μιας απίθανης εποχής διασκέδασης.

Άλλο ένα τραγούδι από εκείνες τις εποχές.

ERIC CLAPTON - PILGRIM 

                                                               ISS PRO EVOLUTION 
                                                  (Ατελείωτες ώρες <καψίματος> με τον
                                                  επιστήθιο φίλο Γιώργο Χριστόπουλο στο ΝΕΤ CAFE!)
                                                                                                         

Ο Γιάννης Ποζίδης που είχε αναλάβει το Net Cafe εκτός από τα ωραία <γλυκά κεράσματα> που έφερνε στο κοινό - μανούλα στις δημόσιες σχέσεις - είχε φτιάξει και μια λίστα με τις διευθύνσεις των τακτικών, γνωστών, θαμώνων του <cafe>  και τα Χριστούγεννα (τότε δεν είχαμε social media και f.b. ) έστελνε με το ταχυδρομείο ευχετήριες κάρτες στον κάθε έναν ξεχωριστά.

Άλλο ένα τραγούδι από την <Net Cafe> εποχή .

MADONNA - FROZEN

Το <Net Cafe> ήταν ένα all time  στέκι αλλά δεν ήταν after .
Δεν υπήρχε λόγος να είναι <after> χώρος.

Οι ρυθμοί ανέβαιναν αυθόρμητα τα απογεύματα του Σαββάτου και <έσβηναν> όμορφα
πριν από τα μεσάνυχτα.

Ένα από τα UP κομμάτια στη <Net Cafe> εποχή>

ARMAND VAN HELDEN  - THE FUNK PHENOMENA

Το Play Station 1  μπόρεσε να υποστηρίξει τον τίτλο της σειράς
 PRO EVOLUTION SOCCER ,στην Ευρώπη,  μέχρι αυτές τις εκδόσεις.

Μάλιστα οι δύο τελευταίες εκδόσεις, όπως φαίνονται στη φωτογραφία, είχαν βγει πρώτα για το περίφημο Play Station 2 που είχε μπει στην αγορά από το έτος 2000.
Ναι τότε ,το 2000, που κάποιοι μας έλεγαν ότι εξ αιτίας του επερχόμενου millenium θα σταματούσαν να λειτουργούν τα computer , θα χάνονταν οι ώρες και θα ερχόταν η συντέλεια του κόσμου!
Κάποιοι άλλοι είχαν πειστεί τόσο για το κακό που θα ερχόταν που πηδούσαν από τα παράθυρα μόνοι τους.
(Εκτός από εκείνους τους (κουτοπόνηρους) τελικά δυστυχείς που είχαν πιστέψει την <κυβέρνηση του χρηματηστηρίου> εδώ στη χώρα μας και μπήκαν στη <μπαρμπουτιέρα> της Σοφοκλεόυς για να πλουτίσουν εν μια νυκτί.!

Οι οποίες εκδόσεις ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να είναι κυριολεκτικά 

Α Ρ Ι Σ Τ Ο Υ Ρ Γ Η Μ Α Τ Α ! 

Άλλο ένα ,τότε εποχής, UP Track!

                                                  FUNKY GREEN DOGS - FIRED UP !
                                                                              
                                                                               

                                                                                                                                         

                                   Εξ ίσου Αριστουργηματική με μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας 
                                   παραμένει για το PS1 , η  αρχική σειρά Winning Eleven.
                                                                            

Συνεχίζεται....

Κείμενο, φώτο, video,υλικό και Μουσικές Επιλογές από τα προσωπικά μας αρχεία:
 

One more GOAL!

Γιάννης Βασιλείου.






Η Μουσική σήμερα  

Read More

The TERMINATOR

ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗ.

Ο <Εξολοθρευτής> συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο αγαπημένες μου ταινίες από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να θέλει να καταλάβει αυτό που έβλεπε στην οθόνη. Συγκεκριμένα οι δύο πρώτες ταινίες <Εξολοθρευτές> του Τζέιμς. Κάμερον αποτελούν για εμένα πολύ επίπεδα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης.

Την δεύτερη ταινία την έχω δει τόσες πολλές φορές που τη γνωρίζω πια, καρέ-καρέ. Την πρώτη ταινία (του 1984) την είχα πρωτοδεί στο Στρατό το 1986. Τα επόμενα χρόνια, της δεκαετίας του 1980, την αναζήτησα στα video club και την ξαναείδα. Είχα  χρόνια να ξαναδώ τον πρώτο <Εξολοθρευτή>. Πρόσφατα έκατσα να τον ξαναδώ. Συνειδητοποίησα πως η ταινία ήταν ακόμη πιο συγκλονιστική  απ’ όσο τη θυμόμουν.

Αυτό είχε γίνει επειδή τις εντυπώσεις είχε <κλέψει>  η επικρατούσα άποψη που ήθελε το Terminator 2.(Judgment Day) του 1991 να είναι ανώτερο ,έτσι νόμιζα κι εγώ μέχρι πρότινος, αλλά τείνω μάλλον να αναθεωρήσω διότι :

 Η πρώτη ταινία του «Εξολοθρευτή» είναι ένα ανεπανάληπτο θρίλερ του είδους της επιστημονικής φαντασίας, ένα ανυπέρβλητο έργο  των ταινιών δράσης και τρόμου ταυτόχρονα.
Υπάρχουν σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις δύο ταινίες. Βεβαίως είναι εξαιρετικά τα εφέ και ασφαλώς εντυπωσιακό το σενάριο (σε συνέχεια της πρώτης) της δεύτερης αυτής ταινίας, που φτιάχτηκε προφανώς και για  ευρύτερους εμπορικούς λόγους .Το  <Judgment Day>  αναμφίβολα εναρμονίζεται (από τότε) με την τεχνολογική εξέλιξη της εποχής. Όπου με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης (σε νηπιακά στάδια ανάπτυξης ακόμα στα 90’ς) δημιουργεί έναν <ουδέτερο επεξεργαστή> δεδομένων στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.Ο οποίος μέσα από προηγμένους αλγόριθμους μαθαίνει τις μηχανές να <σκέφτονται> και να αυτοσχεδιάζουν προς νέες κατευθύνσεις και συμπεριφορές. Δηλαδή ,έστω και επιδερμικά ,περνάει μηνύματα και εκδοχές όπως ότι, η ίδια η ανθρωπότητα μπορεί να εξανθρωπίζει - εκτός από τον εαυτό της -  ακόμη και <μηχανές φονιάδες> αντί να γίνεται το θύμα του  ίδιου της του πολιτισμού και της εξέλιξης ώστε τελικά να αυτοκαταστρέφεται μέσα από αυτά τα επιτεύγματα.

Αντίθετα, η πρώτη ταινία «Εξολοθρευτής» ως ταινία τρόμου - με απαράμιλλο σενάριο-  είναι ένα φιλμ βουτηγμένο στο σκοτάδι και την απαισιοδοξία για ένα ζοφερό μέλλον όπου περιγράφει ,σε αυτό, έναν απελπισμένο κόσμο που προσπαθεί να ανασυνταχτεί μέσα από τα απομεινάρια ενός πυρηνικού ολέθρου έχοντας ως εχθρό του τις μηχανές που ο ίδιος δημιούργησε.

Το εντυπωσιακό στο φιλμ αυτό  - που αποτελεί μια άνευ προηγουμένου επανάσταση στην έβδομη τέχνη αναφορικά με τη σύλληψη , την κατάστρωση και την εξέλιξη του σεναρίου – έχει να κάνει με την εμφάνιση του Κάιλ ,του αρχηγού της αντίστασης στο μέλλον, ενάντια στις μηχανές, στην (εργαζόμενη κοπέλα της διπλανής πόρτας) Σάρα Κόνορ. Για να την προστατεύσει από τη <φονική μηχανή> την οποία έχει στείλει από το μέλλον στο παρελθόν ο <Σκάινετ> (το Κεντρικό Σύστημα Υπολογιστών που μέσω της Παγκόσμιας Βάσης Δεδομένων διαχειρίζεται τα πάντα στον πλανήτη) για να την σκοτώσει προκειμένου να μην νικηθούν οι (σκεπτόμενες στο μέλλον) μηχανές από τον άνθρωπο. Δηλαδή, προκειμένου να μην προλάβει εκείνη (στα 80'ς) να γεννήσει το παιδί της (τον Τζόν Κόνορ) που στο μέλλον θα ηγείτο της επανάστασης την οποία κέρδιζε ο κόσμος (η ανθρωπότητα) ενάντια στις μηχανές.

 Παρά ταύτα σε όλη τη διάρκεια του έργου έχεις διαρκώς μια αγωνία και την αίσθηση πως είναι χαμένη η μάχη της ανθρωπότητας, χωρίς να χρειαστεί να φθάσει στο μέλλον για να  αναλάβουν οι μηχανές την εξολόθρευσή της.

Αυτή η υποβλητική Dark ατμόσφαιρα που διέπει όλη την πρώτη ταινία του Κάμερον κυριολεκτικά σε καθηλώνει και νιώθεις το αίμα στις φλέβες σου να παγώνει. Το σενάριο (για early 80’ς) είναι ασύλληπτο (θα μπορούσα να το συγκρίνω μόνο με το 70’ς σενάριο του διασκεδαστικού εξωγήινου Superman)   και χωρίς να θέλω να… υποτιμήσω άλλες ταινίες του Bodybuilder Άρνολτ (ο οποίος δεν ήταν ηθοποιός ο άνθρωπος, αλλά εφόσον πέρασε και στον κινηματογράφο) θεωρώ ότι, ο Σβαρτζενέγκερ  γεννήθηκε για να παίξει αυτό το ρόλο του serial killer του τηλεφωνικού καταλόγου. Του <Εξολοθρευτή>.

Ενσαρκώνει το απόλυτο ,ψυχρό αρνητικό απέναντι και ενάντια σε οτιδήποτε θετικό μπορεί να εμπεριέχει το ανθρώπινο πνεύμα. Είναι ένα δημιούργημα μακριά από κάθε θρησκευτικό ή ηθικό απόηχο. Για αυτή τη <φονική μηχανή> την ευθύνη φέρει η χρήση της εξελισσόμενης τεχνολογίας ως ένα ακόμα μέσο επιβολής (τελικά) από τον άνθρωπο επάνω στον άνθρωπο.

 

Ο Εξολοθρευτής, Σάιμποργκ - στρατιώτης ,δημιούργημα μιας τεχνητής νοημοσύνης που απέκτησε αυτοσυνείδηση, επί της ουσίας εκφράζει το αποκορύφωμα της βιομηχανικής εποχής, που σταδιακά εξαλείφει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Τα βγάζει από το ρου της ανθρώπινης ιστορίας όπως τα ξέραμε. Ξεφορτώνεται τις ανθρώπινες αδυναμίες του συναισθήματος ως εμπόδιο στον δρόμο προς τον τελικό σκοπό της αποστολής που έχει αναλάβει. (Ο Άρνολτ στον <Εξολοθρευτή 2> - ώς καλός και σύμμαχος του ανθρώπου -  ρωτάει: <τι είναι αυτό, τι έπαθες στο μάτι σου> ,για το δάκρυ που τρέχει στο μάγουλο του έφηβου Τζον Κόνορ. Στο τέλος της ταινίας και ενώ ο μικρός κλαίει και ωρύεται για να μην χαθεί μέσα στο χυτήριο ο Σβαρτζενέγκερ (ως Σάιμποργκ) του λέει <Ξέρω τώρα γιατί κλαίτε, εσείς οι άνθρωποι…αλλά είναι κάτι που εγώ δεν μπορώ να κάνω> .
Σηκώνει τον αντίχειρα (από το χέρι που του είχε απομείνει) και χάνεται μέσα στη φωτιά.

 

Ο πρώτος «Εξολοθρευτής» - THE TERMINATOR -  είναι ένα αλληγορικό αριστούργημα γιατί δεν βρίσκονται αντιμέτωπες δύο μηχανές, όπως στο  <Judgment day> αλλά ένας άνθρωπος και μια μηχανή. Ο Λοχίας Ρις τελικά πεθαίνει αφού πρώτα σώζει τη Σάρα Κόνορ, ως είχε αποστολή. Παρόλα αυτά η αίσθηση που μένει ,ως κόμπος στο στομάχι, μέχρι το τέλος της ταινίας είναι αυτή της ματαιότητας. Μεταξύ των άλλων στην ταινία διαδραματίζεται και μια στιγμιαία (αλήθεια, πόσο μπορεί να  διαρκεί μια στιγμή?Η αιωνιότητα είναι μια στιγμή!) συγκλονιστική ιστορία Αγάπης που ακόμα και μέχρι την τελική αυτοθυσία της μεταφέρει ως δυσοίωνο προφητικό σημάδι: Το τέλος της εποχής του ανθρώπινου είδους όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα. Ότι δηλαδή στο τέλος θα επικρατήσουν οι μηχανές. Άλλωστε  η όλη ατμόσφαιρα και το στίγμα της ταινίας , στο <TERMINATOR> , είναι ότι  
<Το μέλλον είναι άγνωστο και αβέβαιο> .

 

 

 Η Σάρα Κόνορ αντίθετα, στο <Judgment day> , έχοντας αποδράσει από το ψυχιατρείο, είναι πλέον πεπεισμένη ότι, τελικά  <Εμείς καθορίζουμε το μέλλον και γράφουμε τη μοίρα μας>.
Μέσα από ενέργειες που κάνουμε ή δεν κάνουμε.

Έτσι αποφασίζει να κάνει έφοδο, στο σπίτι, του επιστήμονα ο οποίος (μέσα από τα απομεινάρια της <ανθρωπομηχανής> Τ-800 στο πρώτο φιλμ)  έχει ανακαλύψει τον <ουδέτερο επεξεργαστή>  ,που θα αλλάξει τον κόσμο προς το χειρότερο, ώστε να αποτρέψει την απαρχή αυτής της αλλαγής, βγάζοντας τον από τη μέση, πριν εκείνος δημοσιοποιήσει αυτή την εφεύρεση.

 Η Σάρα Κόνορ,  στο δεύτερο <Εξολοθρευτή>, είναι ήδη η μητέρα του υιού της (ο οποίος στο μέλλον θα σώσει την ανθρωπότητα, αλλά ο μικρός ακόμα δεν το ξέρει) και έχει αναλάβει με κάθε τρόπο τη διάσωση αυτού. Όπως όταν η ίδια κατάλαβε πόσο σημαντικό ήταν να καταφέρει να επιζήσει μαθαίνοντας (στον πρώτο <Εξολοθρευτή>) ότι επρόκειτο να γεννήσει τον «σωτήρα» του κόσμου. Και μάλιστα το έμαθε από εκείνον, τον Λοχία Ρις, του οποίου η ύπαρξη (η προερχόμενη μέσω χρόνο-μηχανής) από ένα πιθανό μέλλον, αυτοαναιρέθηκε  εφόσον πεθαίνει πριν γεννηθεί, έχοντας, όμως, προηγουμένως προλάβει να καταστήσει μητέρα τη γυναίκα που θα γεννήσει τον γιο του , σώζωντάς την ταυτόχρονα , εκπληρώνοντας έτσι την αποστολή του. Ο Ρις είναι ο πατέρας του σωτήρα, τον οποίο στέλνει στο παρελθόν ο γιος, χωρίς να γνωρίζει (τουλάχιστον στην αρχή) ότι πρόκειται για τον πατέρα του!
Προφανώς ο Τζον Κόνορ θα είχε έρθει σε δίλημμα ,όταν θα έμαθε (?) ότι ο λοχίας Ρις υπήρξε ο πατέρας του, για το αν θα έπρεπε να τον στείλει πίσω στο χρόνο και συγκεκριμένα στο 1984. Όμως αν δεν το έπραττε , εκείνος (ο Τζόν Κόνορ ) δεν θα είχε γεννηθεί!  
Είναι το μαγευτικό μέρος του σεναρίου της ταινίας όπου δε μπορεί παρά να  εξαντλείται ,σημειολογικά μόνο σε μεταφυσικές έννοιες με αλληγορικές σημασίες και αναμφίβολα μπερδεύει τα αυλάκια του μυαλού στο χωροχρόνο. 
Εξαιρετικές και ανεπανάληπτες παραμένουν και οι δύο ταινίες.
Το <TERMINATOR> ίσως λίγο περισσότερο.

(Εννοείται ότι δεν τίθεται θέμα σύγκρισης με ό,τι επακολούθησε μετά από αυτές τις δύο πρώτες ταινίες της σειράς του <Εξολοθρευτή>.)

 

Από μια άλλη κοινωνική οπτική,

 οι μηχανές θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμοποιηθούν για να κάνουν πιο εύκολη τη ζωή των ανθρώπων. Αντί να τους κάνουν δυστυχισμένους ή να τους αφανίσουν. Μέσω του παγκόσμιου ψηφιακού μετασχηματισμού που  συντελείται πλέον - ειδικά μέσω και της τεχνητής νοημοσύνης που διαρκώς εξελίσσεται - θα μπορούσε να προκύψει ένα πιο δίκαιο επιστημονικά ταξικό σύστημα.

Όπως και να έχει ο «Εξολοθρευτής» άνοιξε τον δρόμο, και στον κινηματογράφο και την ίδια τη ζωή. Κάθε  απαισιόδοξη σκέψη επάνω στη σχέση ανθρώπου και τεχνητής νοημοσύνης, χρωστάει τα πάντα σ’ αυτό το τεράστιο και ανυπέρβλητο φιλμ.

 Οι απαντήσεις είναι μπροστά μας.

Μπορεί το μέλλον να είναι αβέβαιο και άγνωστο αλλά εν πολλοίς ,με ενέργειες που κάνουμε ή δεν κάνουμε, καθορίζουμε το μέλλον.

Κείμενο, φώτο και υλικό από το προσωπικό μας αρχείο:

Γιάννης Βασιλείου.










                                                                                  Η Μουσική σήμερα

<< I'LL BE BACK !  >>

Read More